Bettelheim (1987) haalt een vergelijking aan die het menselijk gedrag vergelijkt met dat van twee stekelvarkens die proberen een koude winter te overleven.

Om te voorkomen dat ze doodvriezen, trekken ze zich terug in een hol. Omdat het zelfs in dat hol koud is zoeken ze warmte en geborgenheid door dicht bij elkaar te kruipen. Hoe dichter ze bij elkaar komen, hoe ze meer ze elkaar met hun stekels prikken. Boos en gekwetst trekken ze zich terug om te voorkomen dat ze elkaar weer prikken. Helaas verliezen ze nu weer alle warmte en geborgenheid die ze bij elkaar vonden en nu lopen ze het risico te sterven van de kou.

Weer kruipen ze dichter naar elkaar toe. Terwijl ze dus doorgaan elkaar te benaderen en zich weer terug te trekken leren ze langzamerhand zo met elkaar samen te leven dat geen van beide ernstig gekwetst wordt en toch dicht genoeg bij elkaar zijn om steun en warmte te vinden.

Bettelheim vervolgt dat in het hol van de moderne stekelvarkens centrale verwarming is. De noodzaak om bij elkaar te kruipen, hebben we niet meer; we zijn niet meer voor warmte of voor voedsel  afhankelijk van elkaar. De angst om door intimiteit ‘gestoken’ te worden, leidt tot afstand en emotionele eenzaamheid. Kinderen die in emotionele eenzaamheid zijn groot geworden, zoeken later een partner die hun de zo gemiste intimiteit kan bieden, maar ze hebben niet geleerd hoe ze daarmee moeten leven…..en ze falen.